Ingraven

En ineens klapt alles in. Ineens de motivatie niet kunnen vinden om naar buiten te gaan. Het 'echt' niet zien zitten om die paar meter te lopen in hardloopkleding naar de buitendeur toe. Ik weet dat het 'daar' aan 'de andere kant' van de deur anders is. Ik krijg het niet voor elkaar om die stap te zetten.

Dat creëert een lamlendig gevoel. Een dermate lamlendig gevoel dat dit zomaar een aantal dagen aanhoudt. Ik begraaf me vervolgens in schermwerk. Ik begraaf me diep. Maak meer uren dan gezond is achter een scherm. Een vlucht om de confrontatie niet aan te gaan. Talloze redenen dwalen rond in het hoofd. Het lijkt me zo ontzettend niet fijn om door de sneeuw heen te ploeteren. Ik sluit mezelf op.

Gisterenavond ter voorbereiding de auto sneeuwvrij maken. Code oranje is over - dus geen reden om te blijven thuiswerken. Omdat de kou zo lekker aanvoelt wat extra meters opgeruimd met de sneeuwschep. De temperatuur is boven nul. De sneeuw blijft wat kleven waardoor de sneeuwschep vol beladen is. Zwaar werk. Ik sta stil om even bij te komen. Laat de regenachtige sneeuw of sneeuwachtige regen op me neerkomen en geniet. De kou prikkelt. De onuitgesproken vragen over het waarom gaan door mijn hoofd als ik ga slapen.

Misschien vandaag maar weer eens gaan lopen.

8 januari, 2026